Dün gazeteci arkadaşımız Burhan Akdağ, evinin önünde, hem de kızının gözleri önünde saldırıya uğradı. Olayın ayrıntıları elbette yargının ve güvenlik güçlerinin konusu. Ancak ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek var: Bir insan, bir baba, bir gazeteci, kendi evinin önünde saldırıya uğruyor.
Şimdi herkesin kendisine sorması gereken soru şu:
Bu ülkede insanlar artık nerede güvende?
Evinde mi?
Sokağında mı?
İş yerinde mi?
Trafikte mi?
Yoksa hiçbir yerde mi?
Son yıllarda şiddet haberleri hayatımızın sıradan bir parçası haline geldi. Otobanda yol verme kavgası, trafikte yumruklar, sokakta bıçaklar, düğünde silahlar, sosyal medyada tehditler… Her gün yeni bir olayla karşılaşıyoruz. İnsanlar artık bir tartışmanın nasıl sonuçlanacağını kestiremiyor. En küçük anlaşmazlık bile şiddete dönüşebiliyor.
Daha da vahimi, bu şiddetin çocukların gözleri önünde yaşanması.
Düşünebiliyor musunuz?
Bir çocuk, babasının evinin önünde darbedildiğine tanık oluyor.
Bu çocuğun hafızasında kalacak görüntünün hesabını kim verecek?
Bir babanın yaşadığı acı bir yana, o çocuğun yaşayacağı travmayı hangi mahkeme kararı düzeltebilir?
Bugün Burhan Akdağ’ın başına gelen olay, aslında toplumun tamamına verilmiş bir alarmdır.
Çünkü mesele sadece bir gazetecinin darbedilmesi değildir.
Mesele, vatandaşın kendini güvende hissedememesidir.
İnsanlar artık evlerinden çıkarken tedirgin oluyor. Trafikte hata yapmaktan korkuyor. Birine yanlış bakmaktan çekiniyor. Çocuklarını sokağa gönderirken endişe ediyor.
Bu tablo normal değildir.
Bir devletin en temel görevi vatandaşının can güvenliğini sağlamaktır.
Vatandaş vergi verir, askerlik yapar, kurallara uyar. Karşılığında da güvenlik bekler.
Kimse sabah evinden çıkarken “Bugün saldırıya uğrar mıyım?” korkusuyla yaşamak zorunda değildir.
Buradan yetkililere açık bir çağrı yapmak gerekiyor:
Sokaklardaki bu kontrolsüz şiddet dalgasına karşı daha etkili önlemler alınmalıdır.
Suç işleyenler, başkalarına gözdağı vermek isteyenler, kaba kuvveti hak arama yöntemi sananlar bilmelidir ki karşılarında güçlü bir hukuk devleti vardır.
Çünkü cezasızlık algısının büyüdüğü yerde cesaret bulan suçlulardır.
Ve vatandaşın devlete olan güveni ancak adaletin hızlı ve kararlı işlemesiyle yeniden güçlenebilir.
Kimse yanlış anlamasın.
Bu bir öfke yazısı değil.
Bu, artık sabrı taşan milyonların ortak feryadıdır.
İnsanlar kavga değil huzur istiyor.
Korku değil güven istiyor.
Şiddet değil adalet istiyor.
Burhan Akdağ’a yapılan saldırıyı kınıyor, geçmiş olsun dileklerimizi iletiyoruz.
Ancak asıl temennimiz, yarın başka bir gazetecinin, başka bir babanın, başka bir vatandaşın aynı manzarayı yaşamamasıdır.
Çünkü bir ülkede insanlar evlerinin önünde bile kendilerini güvende hissedemiyorsa, o ülkede herkesin durup düşünmesi gereken ciddi bir sorun var demektir.
Yeter artık! Sokaklar korkunun değil, vatandaşın olmalıdır.
Şiddetin değil, hukukun sözü geçmelidir.
Ve hiç kimse, özellikle de bir çocuğun gözleri önünde, saldırıya uğramamalıdır.
Yaşar Çakmak
