Bugün 1 Mayıs…
Takvimde bir yaprak daha değil,
Yorgun ellerin, nasırlı avuçların,
Sessiz çığlıkların dile geldiği gün bugün…
Bir annenin sabah ezanıyla uyanıp
Çocuğuna harçlık yetiştirme telaşıdır 1 Mayıs,
Bir babanın cebini yoklayıp
“Bugün de idare ederiz” diye iç geçirmesidir…
Bir işçinin yağ kokan ellerinde
Hayatın ağırlığını taşımasıdır,
Bir gencin umutlarını erteleyip
“Asgariyle de yaşanır” demesidir 1 Mayıs…
Ve biz…
Biz ne zaman unuttuk emeğin kutsallığını?
Ne zaman alın terini sıradan gördük?
Ne zaman bir insanın yorgunluğunu
Rakamlarla ölçmeye başladık?
Bakın sokaklara bugün…
Bir yanıyla bayram, bir yanıyla buruk bir ağıt…
Pankartlarda yazan sadece kelimeler değil,
İçine sığmayan hayatların özetidir aslında.
Bir çocuk babasına soruyor belki:
“Baba, bayram ne demek?”
Adam susuyor…
Çünkü bayram dediğin,
Sevinçtir, huzurdur, rahat bir nefes almaktır.
Ama o nefes, çoğu zaman yarım kalır bu ülkede…
1 Mayıs, sadece kutlama değildir.
Bir yüzleşmedir aslında…
Aynaya bakıp sormaktır:
“Kim hak ettiğini alıyor bu hayatta?”
Çalışan mı kazanıyor,
Yoksa susan mı kaybediyor hep?
Her yıl aynı sözler,
Her yıl aynı umutlar…
Ama değişmeyen bir şey var:
Emeğin değeri hâlâ eksik,
Adalet hâlâ biraz uzak…
Oysa ne zor şeydir yaşamak,
Bir de emeğinin karşılığını alamadan…
Ne ağırdır insanın içine çöken o duygu:
“Ben bu kadar mıyım?” sorusu…
Bugün 1 Mayıs…
Bir günlüğüne değil,
Her gün hatırlanması gereken bir gerçek:
Bu hayat, en çok yorulanların sırtında yükseliyor.
Ve o sırtlar artık sadece yük taşımak istemiyor…
Biraz umut, biraz adalet, biraz insanlık istiyor.
Belki bir gün…
Gerçekten bayram gibi bir 1 Mayıs olur.
Kimsenin cebini düşünmediği,
Kimsenin yarınına kaygıyla bakmadığı…
Ama bugün…
Bugün hâlâ eksik bir bayram bu.
Bir yanı şiir, bir yanı sitem…
Bir yanı umut, bir yanı derin bir sessizlik…
Ve o sessizliğin içinde yankılanan tek cümle:
“Emeğin olduğu yerde hayat var…
Ama o hayat, hak ettiği değeri bulana kadar
Bu şiir bitmeyecek…”
