Bir zamanlar Ege Denizi iki halkı ayırıyordu. Bugün ise özellikle yaz aylarında daha çok denizin üstünde kurulmuş dev bir mahalle gibi görünüyor. İzmir’den, Ayvalık’tan, Bodrum’dan, Marmaris’ten binlerce Türk turist her gün feribotlara binip Rodos’a, Kos’a, Sakız’a, Midilli’ye ve Sisam’a geçiyor. Kimisi hafta sonu kaçamağı için, kimisi birkaç günlük tatil için, kimisi de sadece “şöyle güzel bir balık yiyelim, biraz da mavi kapılı fotoğraf atalım” diye.
Ve böylece Yunan adalarının yaz soundtrack’i oluşuyor:
Türkçe, Yunanca, bavul tekerleklerinin taş sokaklardaki sesi, uzaktan gelen buzuki müziği ve klasik soru:
“Abi en iyi souvlaki nerede?”
İlk İzlenim: “Bize Nasıl Davranacaklar?”
Birçok Türk turistin kafasında aynı soru var:
“Acaba bize soğuk mu davranırlar?”
Ama çoğu daha ilk gün şaşırıyor. Çünkü karşılarında gülümseyen insanlar, birkaç kelime Türkçe konuşmaya çalışan garsonlar, “Hoş geldiniz komşular!” diyen esnaf ve bazen masaya ikram gelen uzo ya da tatlı buluyorlar.
Bir süre sonra büyük gerçek ortaya çıkıyor:
İki toplum birbirine düşündüğünden çok daha fazla benziyor.
Biri dolma söylüyor.
Diğeri:
Aa bizde de sarma var!
Biri rakı koyuyor.
Diğeri:
Bizde uzo var.”
Beş dakika sonra herkes üç konuda anlaşmış oluyor:
En iyi yemekleri kesinlikle anneanneler yapıyor.
Kahvenin adı tartışılır ama tadı aynı.
Sorun halklarda değil, politikacılarda.
Yunan Adalarında Türklere Nasıl Davranılıyor?
Genel olarak oldukça iyi.
Özellikle Rodos, Kos, Midilli ve Sakız gibi adalarda insanlar artık Türk turistlere alışmış durumda. Hatta birçok işletme:
Türkçe menü hazırlıyor,
Türk personel çalıştırıyor,
ve bazen öyle çok Türkçe duyuyorsunuz ki insan “Acaba yanlışlıkla geri mi döndüm?” diye düşünüyor.
Ada esnafı Türk turistleri seviyor çünkü:
Türkler geziyor, alışveriş yapıyor, restoranlara gidiyor, gece geç saatlere kadar dışarıda vakit geçiriyor ve ekonomiyi hareketlendiriyor.
Tabii klasik sahne de eksik olmuyor:
Türk turist hesabı istiyor.
Hesap geliyor.
Kısa bir sessizlik…
Denize bakış…
Tekrar hesaba bakış…
Ve ardından o meşhur cümle:
“Euro gerçekten güçlü para abi…”
Şikayetler Var mı?
Var ama sanıldığı gibi değil.
Türk turistlerin en büyük şikâyeti genelde politika değil, tamamen “tatil klasiği” konular:
Liman Kuyrukları
Pasaport kontrolü bazen küçük bir sabır testine dönüşebiliyor.
Ağustos sıcağında üç saat kuyruk bekleyen herkes milliyet fark etmeksizin aynı noktaya geliyor:
“Ben neden geldim?”
Türklerin En Sevdiği Şeyler
Rahatlık
Yunan adalarında insanlar acele etmiyor.
Yemek saatlerce sürüyor.
Garson gerçekten:
“Rahat rahat oturun.”
diyor.
Ve bunu sadece nezaketten söylemiyor.
Sokaklar ve Kafeler
Beyaz evler, mavi panjurlar, yasemin kokuları, taş sokaklar ve her köşede güneşlenen kediler…
Türk turistler özellikle bu “Akdeniz filmi” atmosferini çok seviyor.
Yemekler
İşte burada tatlı bir kültürel tartışma başlıyor:
“Bu bizim yemek.”
“Hayır bizim.”
“Tamam önce yiyelim sonra konuşuruz.”
Ve diplomasi bir anda ahtapot ve meze masasında çözülüyor.
En Komik Gerçek
Birçok Türk turist Yunanistan’a giderken çok farklı bir kültür göreceğini düşünüyor.
Ama sonra karşısına çıkan şeyler:
tavla oynayan amcalar,
yüksek sesle siyaset konuşan dedeler,
aşırı yemek yiyen aileler,
Yani aslında:
“Bizim evin biraz farklı versiyonu.”
Sonuç: Gerçekten Nasıl Vakit Geçiriyorlar?
Çoğu Türk turist Yunan adalarından çok mutlu ayrılıyor.
Telefonlarında yüzlerce fotoğraf,
çantalarında Yunan ürünleri,
birkaç kilo fazlalık
ve akıllarında aynı düşünceyle dönüyorlar:
Ege aslında insanları ayırmıyor, birleştiriyor.
Belki de işin en ironik tarafı şu:
Yüzyıllardır tartışan iki halk, deniz kenarında bir masaya oturunca aynı konuda hemen anlaşabiliyor:
“Hayatın en güzel anı, deniz kenarında uzun uzun yemek yemek.”
