Hepimizin içsel dünyasında, bazen karanlık ve bazen ışık olan farklı yönler barındırır. Bu, insan olmanın doğasında vardır. Ama bir nokta vardır ki, bu karanlık ya da ışık, çevremizdeki insanlarla etkileşimlerimizle şekillenir. Narsizm, insanın kendisini her şeyin merkezi olarak görmesi, başkalarının duygusal ihtiyaçlarını göz ardı etmesi, empati yoksunluğudur. Bir narsist, bu karanlık dünyada hapsolur. İçsel güvenliklerini ve güçlerini başkalarının acıları ve kırıklıkları üzerinden inşa ederler. Tıpkı bir karanlık odaya adım atan birinin, etrafında hiçbir ışık kaynağı görmemesi gibi. Ancak her karanlık oda, bir ışık kaynağına, bir çıkışa sahiptir. İşte bu çıkış, “aydınlık empati”dir.
Empati, başkalarının duygularını anlamak ve onlara saygı göstererek hareket etmek demektir. Bir narsist, empati eksikliği ile karanlık dünyasına hapsolmuşken, empatiyi keşfeden kişi, ışığa adım atar. Bir insanın empatiyi geliştirmesi, yalnızca kendi ruhunu aydınlatmakla kalmaz, aynı zamanda çevresindeki karanlıkları da yok eder. Bu, bir arayıştır. Bir dönüşüm yolculuğudur.
Karanlık dünyada, narsistin yarattığı engeller, bencillik, manipülasyon ve kontrol dürtüleriyle örülüdür. Bir narsist, sadece kendisini görür, başkalarının hislerini bir gölge gibi kenara iter. Bu karanlık dünyanın bir parçası olmaktan çıkmanın yolu, bu ego duvarlarını yıkmaktan geçer. Zihinsel ve duygusal bağımsızlık, başkalarının duygularına saygı gösterdiğimizde, içsel dünyamızda ışık filizlenmeye başlar.
Gurur, narsizmin temel yapı taşlarından biridir. Kendini yüceltme, “ben her şeyden daha değerliyim” hissi, insanın kendi içsel güvenliğini sağlamak adına kurduğu bir savunma mekanizmasıdır. Fakat bu gurur, insanı yalnızlaştıran bir zincire dönüşebilir. Kendi gücünü, başkalarına zarar vermek üzerinden inşa eden bir kişi, içsel boşluğunu her zaman daha büyük bir egoyla doldurmaya çalışır. Oysa aydınlık empati, insanın gururunu içsel bir dinginlikle dönüştürür. Gurur, başkalarına zarar vermeden de var olabilir; sadece kendine değer vermek ve başkalarını anlamakla.
Aydınlık empati, yalnızca başkalarının acılarını hissederek değil, aynı zamanda o acıya saygı göstererek, onları dönüştürerek bir yolculuğa çıkmak demektir. Narsistin karanlık dünyası, bir zamanlar güçlenmiş gibi görünen ama aslında zayıf olan bir dünya iken, empati ile ışığa dönüşen bir insan, sadece başkalarını değil, kendisini de iyileştirir. Karanlık dünya, ne kadar içe kapanmış ve yalnızlıkla örülmüşse, aydınlık dünyanın güzelliği de o kadar geniştir; çünkü insan, başka birinin duygusal ihtiyaçlarına değer verdiğinde, kendi içindeki insanlığı bulur.
Simay Ohara enerji terapisti
